Ne bitip tükenmek bilmeyen “sağırlar diyaloğu”na dönüşmüş polemiklerin... Ne de acımasız toplumsal kamplaşmaların bi faydası var! Doğu’nun 300 yıldır cevabını aradığı soruyu her daim kendinize sorun: “AVRUPA ZENGİNLEŞİRKEN ASYA NEDEN YOKSUL KALDI?” “HATA NEREDEYDİ?” diye meraklanın... 300 yıldır patinaj yapan coğrafyamızın bu soru(n)lara “ATATÜRK”le verdiği olağanüstü cevabı kavramaya odaklanın... Ve... Ülkemizin dünya ticaretinden aldığı payın yüzlerce yıldır neden yüzde 0,07 ile 1,3 aralığına takılıp...

“Bir çağ yangını bu...” Biliyorum...Gerçek hayat, bir dernek genel kurulunun "dilek ve temenniler" faslının görüşülmesine benzemiyor!Ama yine de “ummak istiyor” insan... Mutlu yıllar... Yeni bir yıl... Yeni bir gün... Geçmişin yorgunluğu mu desek... Tazelenen umutların coşkusu mu? Kim bilir... Akıntıya kapılmış sürüklenirken bir nefeslenme ihtiyacı belki... ••• Zaman... İnsan kalabilen yanımızla... Sığınmaya çalıştığımız... Korunaksız bir liman. ••• Ahmet Hamdi Tanpınar diyor ya: “Ne içindeyim...

Dere yataklarında yerleşim olmayacağını... Mimar Sinan’dan ilham almadan köprü yapılmayacağını... Rant iştahıyla yapılan şehir planlarının... Verilen imar ruhsatlarının akılla, bilimle bağdaşmayacağını... Vadi içlerinde orman emvali depolanmayacağını... “Doğal afetler tarihi”ne itibar etmemenin... İşin ehline kulak vermemenin sonuçlarının ağır olacağını... Ve sıralayabileceğimiz daha pek çok olumsuzluğu... Sanılanın aksine... Herkes biliyordu! Kolombiyalı yazar Gabriel Garcia Marquez “Kırmızı Pazartesi” adlı romanında, herkesin bildiği ancak engel olmak için kimsenin...

"Muasır medeniyet seviyesinin üstüne çıkmanın" ya da kendimize lâyık gördüğümüz muhayyel “değer”i hak edebilmemizin yolu öncelikle birbirimizi ve kavramları "doğru" anlamaktan geçiyor. İnsanlığın evrensel değerleriyle örtüşen "ortak bir dil" kurmadan bu "yolculuğu" sürdürmek zor. Büyüyoruz elbette… Ama bunu “irileşmeden” farklılaştırarak sağlıklı bir gelişme zeminine oturtamıyoruz. Üstüne üstlük bir de diğer ülkeler boş durmayınca “yerimizde sayıyoruz” diyebilmekten bile adım adım uzaklaşıyoruz. “İletişimdeki tek ve en büyük sorun, iletişimin...

Anlaşılan o ki, 1955’te bulduğu çocuk felci aşısını “güneşin patentini alabilir misin?” sorusuyla “özgür bırakarak” büyük bir serveti elinin tersiyle iten Jonas Salk’ın davranışının günümüz dünyasında etik bir karşılığı kalmamış. Ülkemizde koronavirüs vakalarını ilk kez görmeye başladığımız günlerin hemen ardından 21 Mart 2020’de “İnsanlık için ihtar vakti!” başlıklı bir yazı kaleme almış ve bu noktaya nasıl geldiğimizi kendi penceremden özetlemeye çalışmıştım… İsterseniz önce o yazıyı bir hatırlayalım: “Zaman dur durak bilmeksizin...

Bu topraklarda kendi “bestemizi” büyük ölçüde kendimiz yapacağız. ● “Aş derdini, iş derdini çözmüş… Beyin göçünü tersine çevirmiş… Yarınlara umutla bakan… Müreffeh bir Türkiye!” Temamız bu olmalı! Her icra edişimizde, her seslendirişimizde farklı bir “enstrümanı” devreye sokmayı başarmalıyız… Tıpkı Bolero’daki gibi! Fonda… Sürekli aynı tempoyla çalan bir trampet… Önde… O tempoya aynı sabırla eşlik eden tek bir melodi… Tekrarlandıkça tekrarlanıyor… Tek bir melodi, hayli kısık bir başlangıcın ardından… Değişen ve gelişen...

“Teknoloji geliştikçe insanlığın sorunları da çözülecek" iyimserliğini korumak mümkün mü? Düşünmemiz gereken önemli sorular var: ● Teknolojik gelişmelerin seyrini etkileyebilme gücünü önemli ölçüde “elinde bulunduranlar” nasıl bir gelecek “tasarlıyor?” ● Demokratikleşmeyi dikkate almayan bir teknolojik gelişim, bu işleyiş biçimiyle tek başına yeryüzündeki geniş toplum yığınlarının mutluluğunu sağlayabilir mi? Teknolojik değişim ve gelişimin hızı başımızı döndürüyor… Tarımdan sanayiye, üretimden tüketime her şeyimiz farklılaşıyor… İletişim imkânlarının teknolojik olarak “zenginleşmesi” bizi yanıltmasın… Bu süreç...